Column 'Millennials, weg ermee'

Mijn column in Z.O.Magazine, nationaal ledenblad van Unizo (mei 2018).

Onderaan de beter leesbare tekst. 


 

 

 

 

Laat me maar meteen met de deur in huis vallen: ik heb het niet zo begrepen op millennials. Ze zijn lui, denken dat alles in hun schoot geworpen wordt, zijn verwend, gaan ervan uit dat de wereld rond hen draait, en krijgen burnouts zoals wij vroeger een verkoudheid kregen. Genoeg gepolariseerd? Ok, dan staan jullie op scherp om het vervolg te lezen.

Onlangs ben ik naar een workshop Millennials geweest. Ik leerde er o.a. dat die generatie geboren is  tussen 1980 en 2000. Oei, dat had ik dus fout. Ik dacht dat de term net sloeg op jongeren geboren rond de eeuwwisseling. Niet dus: millennials zijn dus een stuk ouder dan ik dacht. Ik verwar ze met Generatie Z: mijn eigen kinderen dus. Tieners die godganse dagen op Netflix zitten, edits (??) maken met hun smartphone, mij stilaan een prehistorisch armatuur vinden en vooral hun stinkende best doen om niet op te ruimen.

Maar goed, het ging dus om millennials. Dat zijn volwassen mensen tussen de 18 en de 38 jaar. Als je het mij vraagt te gek voor woorden: alsof je iemand van 18 in hetzelfde vakje kan steken als iemand van 38. De eerste gaat binnen enkele maanden voor het eerst stemmen, de tweede heeft bij wijze van spreken al enkele regeringen zien vallen. De eerste moet nog aan hogere studies beginnen, de tweede heeft al 1/3de van zijn loopbaan achter de rug. De eerste loopt rond in sneakers en gescheurde jeans, de tweede … euh …. ach, laat maar.

Twintig jaar zit er tussen de oudste en de jongste millennial. Reden genoeg voor mij om de term overboord te gooien. Je kan die hele doelgroep toch niet in één vakje steken? Hun horizon, hun verwachtingen, hun dromen, hun do’s en don’ts zien er toch helemaal anders uit? Wacht, ik geef een voorbeeld. Toen ik achttien was, wilde ik priester worden. Ik was organist, organiseerde jongerenvieringen, gaf catechese, en schreef columns in een missietijdschrift. Tien jaar later was ik bankdirecteur, net getrouwd, droomden mijn kersverse vrouw en ik ervan om naar Ierland te emigreren (want het was daar zo mooi en de mensen waren er supervriendelijk) en schreef ik columns voor een beleggerstijdschrift. En nog eens tien jaar later was ik die banksector heel erg beu, zocht ik naar nieuwe opportuniteiten en had ik mijn tweede thriller geschreven. En vooral, had ik een huis gekocht, wat verbouwingen gedaan, liepen er twee dochters rond in huis en was sparen iets wat alleen oude mensen deden.

Vooroordelen over millennials? Dat ze vaak jobhoppen, meer gevoelig zijn voor stress, lak hebben aan hiërarchie en liever deeltijds werken, om er maar enkele te noemen. Ik denk dat dit deels wel opgaat voor ‘jonge’ millennials. Maar vroeg of laat trouwen ze of gaan ze samenwonen, investeren ze in een woning, krijgen ze kinderen. En voor ze het zelf beseffen hechten ze meer aandacht aan structuur, stabiliteit en solvabiliteit. De 3 S’en die ervoor zorgen dat we ons welzijn en onze welvaart in stand kunnen houden. Generatie X, Y, Z, het zal wel interessante leerstof zijn voor sociologen en antropologen. Maar voor ons als handelaar komt het er vooral op neer elke klant te behandelen zoals het hoort: vriendelijk, spontaan, correct, geduldig, eerlijk en overtuigend. En met alle middelen die we daartoe ter beschikking hebben.

A ja, weer tien jaar later ben ik zaakvoerder van een herenkledingzaak, samen met mijn vrouw. Ik schrijf nog steeds boeken en intussen ook columns voor dit tijdschrift. Onze dochters kijken naar Netflix, vinden Facebook en e-mails ouderwets en tikken me op mijn vingers als ik de kraan te lang laat lopen. Vroeger was alles beter.

 

 

 

powered by prosite | design by Joumani